Παναγιώτης Χανός>Ο Διάφανος Δρομέας (ποίημα χωρίς τέλος)

Ήμουν δεν ήμουν 25 χρονών. Μετά από βασανιστικές παλλινδρομήσεις, υπαρξιακές αναζητήσεις, παλικαριές και δειλίες... μετά από φρικτές εσωτερικές μάχες με δεκάδες ανθρώπινα θύματα... μετά από σκληρή μελέτη, αιματηρά ξενύχτια, θάλασσες ποτών, άγριους και καμιά φορά ανεκπλήρωτους έρωτες... Παλεύοντας να κατασκευάσω τη δική μου ηθική σε ένα σύμπαν που ξεφλούδιζε καθημερινά, που κατέρρεε και εξαφανιζόταν... Στροβίλιζαν, χόρευαν, μονομαχούσαν μέσα μου μέχρι θανάτου δύο θεριά: η αίσθηση του καθήκοντος και η βολή της προδοσίας! Ωστόσο, εμπρός μου ξετυλίγονταν πλέον μια νέα προοπτική, ένας θαυμαστός καινούργιος κόσμος! Στην πραγματικότητα, ήμουν νικητής, αλλά δεν ήξερα αν ήθελα να νικήσω...